In April 2024 ging ik naar @vivaviva_fest in Italië.
Ik was daar de ENIGE niet italiaan 😉
Tijdens het vierdaagse feest heb ik mezelf geforceerd om aan verschillende mensen te vragen of ze de informatie die gedeeld werd te vertalen. Wat ik eigenlijk niet durfde maar ik heb mezelf toch een zachtaardige schop onder m’n kont gegeven, omdat ik het waard ben om te weten wat er gezegd word, i.p.v. ach laat maar en dan toch een beetje balen dat ik niks meekrijg.
Het was fijn om een lang weekend in de natuur te zijn en dingen te leren over druivenbomen planten, yoga, juiste manier van lopen, geblikdoekt eten, dansen etc.
Met als afsluiting een complimenten douche. Wow men die was echt intens. En zo lief, iedereen van de 80 mensen sprak zijn compliment in het Engels tegen mij en vertelde me o.a. hoe dapper ze me vonden.
Ik voelde me ineens zo gezien.
En zo geliefd ❤️
Wat ik doodeng vond (en nog steeds vind). Ik verstop me liever, maarja iets in mij wilde er ook graag aan meedoen, aan die douche. Dus ik denk bij de 5e persoon die iets liefs tegen mij zij, brak ik. Ik moest zo hard huilen. Ook omdat al die lieve woorden me raakte. En ook omdat ik het misschien wat gemist had, zoveel liefde en vriendelijkheid.
Maar ook dacht ik dacht wow waarom doen we dit niet vaker. Waarom geven we elkaar eigenlijk best weinig complimenten?! Hoe mooi zou het zijn als we dat in het dagelijks leven vaker zouden doen.
Ik weet zeker dat t dan heel wat rustiger zou zijn bij de ggz 😉
Dus ja..er is wel een zaadje bij mij gepland om deze oefening eens toe te passen bij een volgende workshop of retreat (wat ik nog niet eerder heb georganiseerd, maar wel graag wil doen).